***

قلم زد بید مجنونی و گیسویی رها در باد

                                          کشید آشفته و لرزان سر مویی رها درباد

کنارش سایه ای انداخت مثال مرد غمگینی

                                        که گم میگشت در گیسوی بانویی رها در باد

نشانید آرزویی دور و ناپیدا که حیران بود

                                        به دنبال خیال چشم و ابرویی  رها در باد

قلم را رنگ و بوی چشمه های شاد صحرا داد

                                       پراکند عطر و بوی باغ شب بویی رها در باد

به روی بوم خود پاشید غباری از شب مهتاب

                                       نقاب از چره می انداخت بانویی رها در باد

...

که ناگه گردبادی مست و وحشی گرد او پیچید

                                       چنان دامان رقص آلود هندویی رها در باد ...

تمام کلبه اش میسوخت از داغی که بر دل داشت

                                       و دود چوبها  ... شکل النگویی رها در باد

و میچرخید و میخندید و میرقصید و میبخشید

                                      تمام نقشها را دست جادویی رها در باد !!

خزان با اخم سرخ و زرد وزید و بر زمین انداخت

                                       درخت و... لاشه ء بال پرستویی رها درباد

سقوطی تلخ بعد از مرگ تلخ فوج زنبوران

                                         نشانید و سپس پرواز کندویی رها در باد

زمین در باد و مه در بادو فوج ابرها در باد ...

                                       و چشم خیس و انده بار آهویی رها در باد

دو چشم سرخ و هیبت زا میان سایه های شب

                                      و زخم و خون و فریادی و چاقویی رها در باد

اسیر خویشتن میشد قلم مویش و میپرداخت

                                         شب و ویرانه های برج و بارویی رها در باد

که دیگر خسته شد دست از کشیدن ـ از خودش ـ برداشت

                                        جدا از شانه اش میگشت بازویی رها در باد

و نقاش پریشان روز به تصویر دلش هی کرد :

                                 - " برو! دست از سرم بردار ... چه میجویی رها در باد؟

من از این قصه بیزارم که توفان در گلو دارد

                                   چه می خوانی به گوش من ؟ چه میگویی رها در باد؟"

**

چه باید میکشید از آن دیار پوچ و بازاری؟

                                             مگر سنگینی رنج و ترازویی رها در باد !!

                 شب آمد خسته خوابش برد و تا صبح سحر میدید

                 قلمها... بوم نقاشی ... به هر سویی رها در باد ... 

**********************************************    " پیمان نعمت پور "