***

         نه میهمان 

                  نه میزبان

                         نه گلهای داوودی ...

                                             هیچ یک سخنی نگفتند ...

                                          ***************************

... این هایکوی قدیمی ژاپنی ( و شعر هایکو در کل)  چیز غریبی ست !...

 نظری که  "احمدشاملو"  در مقدمه ی یکی از کتاب هایش در مورد هایکو های شاعران ژاپن نوشته بسیار جذاب و تاءمل برانگیز است ...

 (راجع به این هایکو هم آنجا مطلب کوچکی آورده که خواندنیست)  در کل "هایکو" قالبی از

شعر است که پیوند عجیب و غیر قابل تفکیکی با عرفان شرق دور ، ذن و ... دارد  و   ... اینکه من

خیلی دوست دارم خوانندگان عزیز این  وبلاگ لطف کنند نظر شون رو راجع به هایکو  و بطور اخص

 این یکی برام بنویسند ...  سپاس بر شما ... و در انتظار میمانم ...

                                                                                   (عکس رو از وبلاگ سروش سرقت کردم !)

***

ديگر بس است اين همه ديوانگي...بس است

تا حس کنم که واژه ي "مريم" مقدس است

*** 

حالا که قلب سنگ تو کوهي سترگ شد

عمري گذشت..برّه ي اين قصّه گرگ شد!

 ***

شيطان به نام چشم تو در من گناه کرد

چشمت که روزگار دلم را سياه کرد !

 ***

مغلوب اين مبارزه ي تن به تن شدم

صرفا به جرم اينکه ندانسته "زن" شدم

 ***

تا نقطه اي نمانده که خورشيد من شود

باران کجاست "مرجع تقليد" من شود؟

*** 

فردا که آسمان و زمين داغدار شد

"مريم به دست شخص خدا سنگسار شد!"

***    
***************************************************

                                                                                          " مریم شفیعی "

   شعله های مات

شب ، دو چشم ، دو شعله ی شمع نرم نرمک در سیاهی محض تکان می خوردند ،دوشعله ی شمع می آیند کنار جوی و رو به آسمان مجسمه می شوند .

شب ، دو چشم ، دو چشم سگ می آیند تا کنارجوی ، تنها نشانه ای از یک مجسمه باشند .سگ دو چشمش را رو به ماه می گیرد و خیره می شود به آن کلاغ که سیاهست ودرسیاهی شب غرق ، و در ذهنش تصویری می ماند از کلاغی در شب وبه محاذات نورماه !

شب ، هرشب کلاغ می داند که سگ اکنون کنا ر جوی نشسته و آرام زوزه می کشد .کلاغ نمی داند این زوزه برای چیست یا به چیست !؟ کلاغ بال می کشد و بال می کشد ،از سبزه زارهای شبانه می گذرد ،می آید ،می نشیند بر بالاترین شاخه ی درخت .سگ ،گوش هایش را تیز می کند ،صدای کلاغ بوی ماه می دهد و بوی کلاغ صدای ماه .کلاغ در نور ماه مجسمه می شود .

شب ،هر شب ،هر شب سیاه ،کلاغ دو ماه کوچک برزمینه ی چشم های سگ می بیند و دو بار قار می کشد و آن دو ماه لغزان در چشم های سگ تا دمی که ماه در شیب آسمان می رود ،می مانند . کلاغ هوس می کند تا نزدیک آن دو ماه کوچک بیاید ،می آید ، اما سگ پوزه را جمع می کند و چون سگی کتک خورده در خود مچاله می شود .کلاغ دور می زند و دور می زند و دور می شود .

صبح ،هر صبح ، در ذهن سگ کلاغی نشسته است که به محاذات نور ماه مجسمه است ، و صبح ،هرصبح کلاغی از بالای سبزه زارها می گذرد ودر خاطرش دو ماه کوچک لرزان .

کلاغ همیشه دوبار قار می کشد و سگ همیشه یک زوزه ی طولانی و آرام .

                                                               (تابستان 76)

***********************************************مرتضا خبازیان زاده

در وقت بلا به جای مردم باشی ...

                                      هر غلغله  لابه لای مردم باشی ...

وقتست که از سود و زیان  بگریزی

                                     تا کی سپر بلای مردم باشی ؟!...

                                                                           ***************

                                                                              "علیرضا نعمت پور"

                                           من مرثیه ام ... توهای هایم هستی!

لب تشنه به آتش از چه رو مشتاقی؟

                                         ای دل! ... تو زمین کربلایم هستی  !

                                                                                      "علیرضا نعمت پور"

************

نخستین کس که در مدح تو شعری گفت آدم بود
شروع عشق و آغاز غزل شاید همان دم بود

نخستین اتفاق تلخ‌تر از تلخ در تاریخ
که پشت عرش را خم کرد یک ظهر محرم بود

فتاد از پا کنار رود در آن ظهر دردآلود
کسی که عطر نامش آبروی آب زمزم بود

دلش می‌خواست می‌شد آب شد از شرم، اما حیف
دلش می‌خواست صد جان داشت اما باز هم کم بود

مدینه نه که دیگر کوفه حتی جای امنی نیست
تمام کربلا و کوفه غرق ابن‌ملجم بود 

***
اگر در کربلا غوغا نمی‌شد کس نمی‌فهمید
چرا یک عمر پشت ذوالفقار مرتضی خم بود

********************************* علی‌رضا قزوه

چندیست دلم به کوچه‌ی عقل زده‌ست
-دیوانه چه داند که چه خوب و چه بد است؟-

عشق تو به غیر درد سر نیست ولی
قربان سری که درد کردن بلد است

***
راهم راهم راهم راهم راهم
گم گم گم گم گم گم گم در راهم

من آبروی رباعی‌ا‌ت را بردم
خیام! من از تو معذرت می‌خواهم!

***
گیسوی تو قصه‌ای پر از تعلیق است
جمعی‌ست که حاصلش فقط تفریق است

موهات چلیپایی و ابرو کوفی
خط لب تو چقدر نستعلیق است

***
باد آمد و رخنه کرد در باورها
پاییز وزید در رگ دفترها

بر روی ترانه‌های من بسته شدند
درها درها درها درها درها

***
در دفتر شعر من صدا پنهان است
یک رود پر از ستاره در جریان است

من در سر خود ابر زیادی دارم
جیب کلمات من پر از باران است

***
دل-بی تو- درون سینه‌ام می‌گندد
غم از همه سو راه مرا می‌بندد

امسال بهار بی تو یعنی پاییز
تقویم به گور پدرش می‌خندد

***
کم نامه‌ی خاموش برایم بفرست
از حرف پرم ... گوش برایم بفرست

دارم خفه می‌شوم در این تنهایی
لطفاً کمی آغوش برایم بفرست

***
هرچند که خشک‌چوب این جالیزم
از جای خودم درخت بر‌می‌خیزم

از زندگی مترسکی خسته شدم
دارم به خودم کلاغ می‌آویزم

***
ما با تو که روبه‌رو شدیم آقاجان!
پیش تو بی‌آبرو شدیم  آقاجان!

خواندیم تو را و خودمان خوابیدیم
چوپان  دروغگو  شدیم  آقاجان!

***
کم زندگی مرا نمایش بدهید
تابوت برای من سفارش بدهید

باید بروم گور خودم را بکنم
لطفاً دو سه سطر مرگ را کش بدهید !

***
با جمله‌ی رندان جهان هم‌کیشم
خیام ترانه‌های پر تشویشم
انگار شراب از آسمان می‌بارد
وقتی که به چشمان تو می‌اندیشم

***
تا بال و پر عمر به رنگ هوس است
از اوج سرازیر شدن یک نفس است
آن لحظه که بال زندگی می‌شکند
در چشم پرنده ، آسمان هم قفس است

***
باران: تب هر طرف ببارم دارم
دهقان: غم تا به کی بکارم دارم
درویش نگاهی به خود انداخت و گفت:
من هرچه که دارم از ندارم دارم

***
زد بانگ کسی که جاده‌ها را می‌زیست:
ای بی‌خبر از عاقبت راه نایست!
آن سوی قدم‌ها که نمی‌دانم کیست
پیوسته کسی هست که می‌گوید: نیست

***
ای صبح نه آبی نه سپیدیم هنوز
در شهر امید ناامیدیم هنوز
دیدی که چه کرد دست شب با من و تو؟
در باز و به دنبال کلیدیم هنوز

***
تا گریه طلسم درد را می‌شکند
دل، حرمت آه سرد را می‌شکند
دریای هزار موج طوفان‌خیز است
اشکی که غرور مرد را می‌شکند

***
او، من، تو... چقدر در تلاشند همه
از حادثه، سنگ می‌تراشند همه
من از تن او گذشت، من او شد و گفت:
ای کاش تو باشی و نباشند همه

***
ای مثل غرور ساده‌ی آینه، فاش
کاری نکنی شکستگی آید و کاش
دیدار تو با آینه حرفی دارد
هم با همه باش و هم جدا از همه باش

***
شد کوچه به کوچه جستجو عاشق او
شد با شب و گریه روبرو  عاشق او
پایان حکایتم شنیدن دارد:
من عاشق او بودم و او عاشق او ...

***
تا عشق تو داغ بر جبین می‌ریزد
چشمم همه اشک آتشین می‌ریزد
هجران تو را اگر شبی آه کشم
خاکستر ماه بر زمیـــن می‌ریزد

***
در عشق اگر عذاب دنیا بکشی
با اشک به دیده طرح دریا بکشی
تا خلوت من هزار غربت باقی‌ست
تنها نشدی که درد تنها بکشی

***
 روح سحری، ناز دمیدن داری
مثل غزلی تازه شنیدن داری
ای قصه‌ی روزهای «من بودم و تو»
آن قدر ندیدمت که دیدن داری

***
ما خلوت رخوت زده‌ی مردابیم
تصویر سراب تشنگی در آبیم
عالم کفنی به وسعت بی‌خبری‌ست
ای خواب تو بیداری و ما در خوابیم

***
امشب دلم از آمدنت سرشار است
فانوس به دست کوچه‌ی دیدار است
آن‌گونه تو را در انتظارم که اگر
این چشم بخوابد آن یکی بیدار است

***
دیری‌ست که آتش از تنم می‌ریزد
صد حنجره خون از سخنم می‌ریزد
با بار غمی که روی دوشم مانده‌ست
بر کوه اگر تکیه کنم می‌ریزد

***
پیراهن خیس ابر تن‌پوش من است
صد باغ تبرخورده در آغوش من است
این زندگی کبود – این تلخ بنفش
زخمی‌ست که سال‌هاست بر دوش من است

***
در حنجره‌ام شور صدا نیست رفیق
یک لحظه دلم ز غم جدا نیست رفیق
بگذار که قصه را به پایان ببرم
آخر غم من یکی دو تا نیست رفیق

***
من: دهکده‌ها نبض حقایق هستند
او: مردم ده با تو موافق هستند
ناگاه صدای خیس رعدی پیچید:
باران که بیاید همه عاشق هستند