افسوس مرا ـ همیشه ـ میخوانی باز

دستان مرا به تیشه میخوانی باز 

مجنون شدم و غزل غزل جان دادم 

تو شعر مرا  "کلیشه"  میخوانی باز  !

                             (علیرضا نعمت پور)                                           

زمين و نقشه جغرافياي مصنوعي ...
جهان به خدمت صدها خداي مصنوعي!

***

من را نگاه کن که دلم شعله‌ور شود
بگذار در من این هیجان بیشتر شود

قلبم هنوز زیر غزل‌لرزه‌های توست
بگذار تا بلرزد و زیر و زبر شود

من سعدی‌ام اگر تو گلستان من شوی
من مولوی سماع تو بر پا اگر شود

من حافظم اگر تو نگاهم کنی اگر
شیراز چشم‌های تو پرشور و شر شود

«ترسم که اشک در غم ما پرده‌در شود
وین راز سر به مهر به عالم سمر شود»

آن‌قدر واضح است غم بی‌تو بودنم
اصلا بعید نیست که دنیا خبر شود

دیگر سپرده‌ام به تو خود را که زندگی
هر گونه که تو خواستی آن‌گونه سر شود

تو نیستی و این در و دیوار هیچ‌وقت...
غیر از تو، من به هیچ کس انگار هیچ‌وقت...

اینجا دلم برای تو هی شور می‌زند
از خود مواظبت کن و نگذار هیچ‌وقت...

اخبار گفت شهر شما امن و راحت است
من باورم نمی‌شود اخبار هیچ‌وقت...

حیفند روزهای جوانی... نمی‌شوند
این روزها دومرتبه تکرار، هیچ‌وقت

من نیستم بیا و فراموش کن مرا
کی بوده‌ام برات سزاوار؟... هیچ‌وقت!

بگذار من شکسته شَوَم تو صبور باش
جوری بمان همیشه که انگار هیچ‌وقت...

                                                  مرحومه نجمه زارع

                                                                           پانته‌آ صفایی بروجنی